แทร็ก 5/33 (1)

พระอาจารย์

5/33 (541129D)

(แทร็กชุดต่อเนื่อง)

29  พฤศจิกายน 2554

(ช่วง 1)

(หมายเหตุ  :  แทร็กนี้แบ่งการโพสต์เป็น  2  ช่วงบทความ)

พระอาจารย์ –  ภาวนาเป็นเรื่องของใจ บทภาวนาทั้งหลายทั้งปวง วิถีการภาวนา วิธีการภาวนาทั้งหมด ไม่ว่าวิธีไหน มันเป็นอุบาย ...ไม่ต้องไปเถียง ไม่ต้องไปแบ่งแยกกัน ถูกทั้งนั้น นั่นคือมันเป็นอุบายที่จะเข้ามาสู่ใจ 

แต่ถ้ายังไปติดอุบาย หรือไปหลงว่าอุบายนั้นเป็นหลัก หรือไปเข้าใจผิดว่าหลักเป็นอุบาย ...ตรงเนี้ยคือความเสื่อมของการปฏิบัติ คือความเสื่อมของศาสนา

เมื่อใดที่เข้าไปให้ความสำคัญกับรูปแบบของการปฏิบัติ จนละเลย หลงลืมใจ ...ให้รู้ไว้เลย ความเสื่อมของศาสนาเริ่มจากที่นี่แหละ ความเสื่อมจากความรู้แจ้งเห็นจริงในธรรมทั้งหลายทั้งปวง เริ่มจากที่นี่ 

มันเริ่มมานานแล้วล่ะ เริ่มมาตลอดแหละ แต่มันจะมากขึ้นๆ มากขึ้นไปเรื่อยๆ ...อันนี้เป็นกฎธรรมชาติของความเสื่อมไปของทุกสรรพสิ่ง ไม่มีอะไรเที่ยง แม้แต่การดำรงธรรม 

การดำรงในบารมีของพุทธะแต่ละพระองค์ การดำรงในการรู้ในองค์มรรค หรือตรงในองค์มรรคนี่ มันสามารถดำรงได้ด้วยความที่ว่า มันไม่สามารถจะถาวร ...มันก็มีเหตุปัจจัยต่างๆ นานา

เพราะนั้น เมื่อใด สมัยใด บุคคลใดก็ตาม...ที่ภาวนาแล้วกลับมาอยู่ที่ใจได้ กลับมาภาวนาเพื่อให้ใจนี้ตั้ง ให้ใจนี้ปรากฏอยู่ในรูปขันธ์นามขันธ์นั้น

เมื่อใดที่ผู้ปฏิบัติภาวนานี่ เป็นการปฏิบัติโดยหลักที่เรียกว่า กลับมาค้นลงที่ใจ กลับมาตั้งอยู่ที่ใจ กลับมาชำระใจ จนใจรู้ใจเห็นดวงนี้ บริสุทธิ์ผุดผ่องขึ้น ตั้งมั่นขึ้น ตั้งอยู่ในขันธ์นั้นโดดเด่นขึ้นมา 

เมื่อนั้นแหละ ให้รู้ไว้เลยว่า ขณะนั้นบุคคลนั้นเป็นผู้ดำรงอายุพระศาสนา ทำให้ศาสนาพุทธยาวไกลครบห้าพันปี  เรียกว่าการภาวนาจึงเป็นการช่วยสืบอายุศาสนาโดยตรง ไม่ใช่วัตถุ ไม่ใช่สร้างวัด อันนั้นเป็นแค่ภายนอก

ใครจะว่ายังไง ใครจะพูดอะไร ใครจะสอนวิธีไหน...ไม่ต้องไปถกเถียงกัน ตั้งลงที่ใจของเรา ...ถึงจะเป็น "ใจเรา" ก็ตั้งอยู่ที่ "ใจเรา" นั่นแหละ  ยังไม่ต้องเป็นใจรู้ ...ก็ให้เป็น “ใจเรา” นั่นแหละดีแล้ว

อาศัยใจเรา ดวงจิตผู้รู้อยู่นี่แหละ เป็นที่หมายที่มั่น ที่พึ่งที่อาศัย เป็นสรณะ เป็นเหมือนบันได ...ถึงจะเป็นใจเราผู้รู้ก็ตาม ใจเรารู้ก็ตาม ใจที่เป็นผู้รู้ ใจที่เป็นอัตตานี้ก็ตาม ...แต่เป็นบันได

เหมือนตึกมันมีอยู่ ๔ ชั้น เดินชั้นนึงก็แล้ว อ่ะ มันก็ถึงชั้นหนึ่ง ชั้นหนึ่งแล้ว...อ้อ มันยังมีฝ้าเพดาน มีห้อง แล้วมันก็มีบันไดขึ้นไป มันยังมีอีกชั้น ...ก็เดินไป เดินขึ้นบันไดไป อาศัยใจผู้รู้นี่แหละเป็นบันได

รู้ไปๆ รู้ไปเห็นไป รู้ไปๆ เห็นไป รู้ไปเห็นไป มันก็จะไปเห็นอีกชั้น อ้อ ยังมีอีกชั้นนึงอีกห้องนึง กว้างกว่า มันก็เดินไปๆ อ้าว ยังมีบันไดขึ้นไปอีกชั้นนี่หว่า...เดินไปอีก รู้ไปเห็นไปๆๆ ชั้นสามแล้วชั้นที่สี่ 

พอไปถึงชั้นที่สี่ปุ๊บนี่ มันไปถึงดาดฟ้า มันไม่มีที่ให้ไปแล้ว บันไดก็ไม่มี นั่นแหละมันจึงจะทิ้งผู้รู้ มันถึงจะทิ้งอัตตาในตัวของมันเอง คือใจเราหรือผู้รู้ หรือความเป็นสัตว์ความเป็นบุคคลในใจดวงนั้น

มันก็จะเห็นท้องฟ้า โล่ง นั่นแหละคือความหมายว่า ใจที่แบ่งแยกไม่ได้  ถ้าเปรียบเทียบก็เหมือนอย่างนั้น ...แต่ตอนนี้ ยังเป็นใจเรา เพราะเหมือนกบในกะลา

เอากะลามาคว่ำไว้ มีกบอ๊บๆ อยู่ข้างในหนึ่งตัว กบก็กระโดดไปกระโดดมาในกะลา แล้วก็พากะลากระโดดไปกระโดดมา แล้วก็บอกว่ากะลานี้เป็นเรา กะลานี้ของเรา

สิ่งที่อยู่ในกะลาก็เป็นเรื่องของเรา เป็นอาการของเรา เป็นอารมณ์ของเรา เป็นใจของเรา ...กบมันว่าอย่างงั้น กบน่ะคือความไม่รู้ มันสร้างความเห็นที่ยึดมั่นถือมั่นในกะลาใบนี้

แต่เมื่อใดที่หงายกะลาออก กบกระโดดหายไป มันก็จะเห็นว่ากะลานี้ครอบบนอะไร ...นั่นแหละใจที่ไม่มีประมาณ ไม่ใช่ใจจำเพาะอยู่แค่ขันธ์ห้านี่เท่านั้นนะ

อันนี้มันแค่ห่อหุ้มใจไว้ ดูเหมือนเป็นดวงหนึ่ง จำเพาะดวงหนึ่งๆๆ เป็นคนละดวงๆ ว่ากันไป …แต่พอหงายกะลาออกแล้ว มันไม่เป็นดวงหนึ่งๆ แล้ว มันดวงเดียวกัน

เหมือนท้องฟ้า เหมือนอวกาศ เหมือนกับอะไรที่ไม่มีอะไรมาประมาณได้น่ะ ไม่มีอะไรมาแบ่งแยกได้ ไม่มีอะไรมาเฉือน ไม่มีอะไรมาทำให้มันเป็นชิ้นๆๆๆ ชิ้นหนึ่ง ชิ้นสอง ชิ้นสาม ชิ้นสี่

หรือมีอาณาเขตของใจ มีอะไรไปกั้นอาณาเขตของใจได้...ไม่มีเลย  ...นั่นแหละใจดวงเดียว ใจเอก ใจใหญ่ ใจที่เป็นธรรมธาตุ ที่เป็นธาตุรู้โดยบริสุทธิ์

แต่ตอนนี้เราอยู่ในกะลา แล้วเราก็เข้าใจว่า นี่ ไอ้ที่เรารู้ๆๆๆ นี่เป็นเรารู้ เรารู้อยู่ แค่นั้นเอง ...แต่อาศัยเรารู้ๆ นี่มันเข้าไปเห็นอาการของกะลา หรือขันธ์ทั้งห้า เกิดดับเป็นระยะ

หรืออัตตาที่มันก่อเกิดขึ้นเป็นความคิด อัตตาที่มันสร้างรูปขึ้นมาเป็นลักษณะของความจำ อัตตาที่มันสร้างขึ้นมาเป็นลักษณะของเวทนา ที่มันก่อขึ้นมา แล้วก็ดับไปเป็นขณะๆ

ตรงนี้มันจะทำให้เห็นช่องว่าง หรือว่ามันทะลุขันธ์นั้น ...ดูตรงที่มันดับไปสิ สังเกตดูตรงที่เห็นว่าความคิดนั้นดับ นั่นแหละ มันเป็นช่องที่มันทะลุออกจากขันธ์ ที่จะไปเชื่อมกับสรรพสิ่งที่ไม่มีตัวไม่มีตน

แต่เดี๋ยวมันก็มาเชื่อมติดกันอีก เป็นตัวเรา เป็นขันธ์เรา ...ก็ดูไป อาศัยความเห็นในไตรลักษณ์ของขันธ์นี่แหละ หรือเห็นความเป็นอนัตตาบ่อยๆ ในการเกิดขึ้นและตั้งอยู่แต่ละครั้ง

ไม่ว่ารูป ไม่ว่านาม ไม่ว่าผัสสะ มันมีความดับอยู่ในตัวของมันอยู่แล้ว ทุกอย่างนั่นแหละ ...เห็นบ่อยๆ จนมันต่อกันไม่ติดน่ะ จนมันเห็นว่า มันเป็นแค่อะไรลอยๆ ขึ้นมาจากที่ไม่มีอะไร แล้วก็หายไปในความไม่มีอะไรนั่นแหละ

มันจะเห็นขันธ์นี่ลอยๆ ลอยอยู่บนอะไรก็ไม่รู้ที่จับต้องไม่ได้ แล้วก็หายไป หาไม่เจอเลย ในอะไรก็ไม่รู้ที่จับต้องไม่ได้ หาก็ไม่เห็นเหมือนกัน

นั่นแหละ สอนใจผู้รู้ ผู้เห็น...ใจเห็นนี่แหละ ให้มันเห็นความเป็นอนัตตาที่เรียกว่าเป็นอนัตตธรรมของธรรมทั้งหลายทั้งปวงนี่แหละ บ่อยๆ ...มันจึงจะไปเปิดกะลาออก พลิกกะลาให้หงายขึ้น

ไม่งั้นพระพุทธเจ้าท่านไม่เปรียบว่า ปัญญาเหมือนเปิดของคว่ำที่หงายออกน่ะ  เหมือนเปิดของคว่ำให้มันหงาย ไม่ใช่อยู่เป็นความรู้ในกะลาครอบเท่านี้

ใจมันก็จะเปิดออกเองนั่นแหละ เข้าไปสู่ภาวะที่เรียกว่า อนันตมหาสุญญตา ...มันจะไม่เข้าไปหยั่งถึงสภาพหรือถึงสภาวะที่เรียกว่าอนันตมหาสุญญตาหรือสุญญตาธรรม

แต่เมื่อใดที่อยู่ในกะลานี่ มันจะพากะลานี่ ไปสู่ภาวะที่เรียกว่าอนันตาจักรวาล คือความมีและความเป็นที่ไม่มีคำว่าที่สุด 

เข้าใจมั้ยว่าความเป็นไป ความเป็นอยู่ของคนในโลกนี่ มันจะเป็นไปเพื่ออนันตาจักรวาล คือความก่อเกิด ความได้ ความมี ความเป็น ไม่รู้จักจบสิ้น 

แต่ศีลสมาธิปัญญาหรือมรรคมีองค์แปดนี่ จะเป็นการปฏิบัติหรือการน้อมเพื่อหยั่งลงไปสู่ภาวะที่เรียกว่าสุญญตาธรรม คือความดับไปไม่มีประมาณ ความหมดสิ้นไปแบบไม่มีประมาณ

ไม่มีแม้กระทั่งเวลา สถานที่ บุคคลหรือตัวตนใดตัวตนหนึ่ง ตั้งอยู่ได้เลยในที่นั้นๆ ...จึงเรียกว่าภาวะนั้นว่านิพพานธาตุ

สภาวะนิพพาน เป็นสภาวะที่เหนือบัญญัติและสมมุติภาษา จะเอาว่าเที่ยงหรือไม่เที่ยงมาทาบทาไม่ได้เลย  เพราะเที่ยงก็เป็นบัญญัติ ไม่เที่ยงก็เป็นบัญญัติ ...จะเอาบัญญัติใดไปว่ากับสิ่งที่เหนือบัญญัติไม่ได้

พระพุทธเจ้าถึงบอกไง...อย่าไปค้นนะ อย่าไปคิดหานะ อย่าไปคะเนเอานะ บ้านะ ...แต่อาศัยการที่ใจนี่เข้าไปหยั่ง ใจรู้ใจเห็นนี่เข้าไปหยั่งสภาพธรรมนั้น

ให้มันเห็นสภาวธรรมนั้นตามจริง คือปัจจุบันธรรม หรือปัจจุบันของการก่อเกิดขึ้นรวมตัวกันขึ้นของขันธ์ในแต่ละขณะ ...แล้วมันจะเห็นความดับไปในปัจจุบัน

อาศัยความเพียร ซ้ำซาก รู้อย่างเดิมนี่แหละ เห็นอย่างเดิมนั่นแหละ เห็นเหมือนเก่านั่นแหละ เกิดแล้วก็ดับๆๆ ...มันก็เห็นของเก่านั่นแหละ ไม่ได้ว่ารู้ใหม่ รู้เพิ่ม รู้เติม รู้ลึกซึ้งพิสดารอะไร

ไม่ใช่ว่ารู้ต้องแบบเหมือนกับปีนบันไดฟังเพลงคลาสสิก เนี่ย ภาวนานี่กลายเป็นเรื่องของบางคน จำเพาะผู้ที่มีบารมี ต้องอยู่ในตรงนั้น สถานที่ตรงนี้เท่านั้นถึงจะรู้เห็น

ต้องภาวนาอย่างนู้นอย่างนี้ ต้องเตรียมการณ์อย่างนั้นอย่างนี้ ...นี่ มันไม่ใช่ว่ายากเย็นลึกซึ้งอะไรปานนั้นหรอก ก็รู้เห็นเหมือนเดิมนี่ เกิดแล้วก็ดับๆ

อ่ะ ตั้งอยู่ด้วย ...เดี๋ยวมันจะไปดูแต่เกิดดับ แล้วก็จะเพ่งเอาแต่เกิดดับ ...มันตั้งอยู่ก็เรื่องของมึง ไม่ใช่เรื่องของกู อะไรมันตั้งๆ ก็ดูมันไปดิ มันไม่มีปาก มันไม่มีเสียง มันเป็นแค่สิ่งหนึ่งที่ตั้งอยู่

ไม่ใช่มันไม่ได้ตั้ง มันไม่ได้มีนะ อัตตาน่ะ...มันมี มันมีทั้งนั้นน่ะ ทุกอย่างที่มันก่อเกิด ดำรงอยู่ คงอยู่นี่ ในชั่วคราวหนึ่งๆๆ นี่ มันคืออัตตาตัวตน ...แต่มันไม่ได้เป็นใคร มันไม่ได้เป็นของใคร

อันนี้ต่างหาก ที่ให้เห็นอัตตาตามความเป็นจริง หรืออัตตาที่แท้จริง ...อย่ามัวแต่กลัวอัตตา จะไปละอัตตา ไอ้นั่นภาษา ...มันต้องมาแจ้งว่า อัตตาคือใคร อัตตาคือของใคร

มัวแต่จะไปทำลายอัตตา ทำลายทำไม ถ้าทำลายมันก็ว่างหมดสิ ...ถ้าว่างหมดน่ะนู่น ไปนู่น อรูปพรหม ...มันไม่ได้ให้ว่างจากอัตตานะ แต่ให้แจ้งในอัตตา ว่าอัตตาคือมันมีอนัตตาในนั้น

นี่ปัญญาของพระพุทธเจ้าเห็นนะนั่นน่ะ ธรรมดาลำพังของผู้ปฏิบัตินะ ถ้าไม่ได้เป็นวิสัยฌานวิสัย หรือว่าพุทธวิสัย หรือว่าสัพพัญญูพุทธะนี่...ไม่เห็นภาวะธรรมที่เรียกว่าอนัตตานี้เลย

อนิจจัง ทุกขัง...อนิจจัง ทุกขัง นี่ มันเห็นมาก่อนพระพุทธเจ้าอีก นักภาวนา ฤาษีชีไพร ดาบส รู้ทั้งนั้นน่ะ  มันไม่รู้หรือว่ามันทุกข์ มันไม่รู้หรือว่ามันไม่เที่ยง...มันรู้

เพราะมันรู้น่ะ มันถึงหนีออกมาอยู่ป่า เพื่อจะมาหาที่มันไม่ทุกข์ ที่มันไม่เปลี่ยนแปลง...รู้ทั้งนั้นน่ะ อนิจจัง ทุกขัง ไม่งั้นไม่มีการภาวนาเกิดขึ้นในสมัยก่อนพระพุทธเจ้าหรอก

แต่มันไม่เห็นเข้าไปถึงความเป็นอนัตตา หรืออนัตตาธรรม ในการดำรงอยู่ของสรรพสิ่งหรือจักรวาล ...แต่พระพุทธเจ้าพอหยั่งเข้าไปถึงภาวะอนัตตาธรรมๆ ทุกอย่างที่เกิดขึ้นต้องมีดับไป..เองนะ

ดับไปเองนะ...สำคัญนะ ...ไม่ใช่ไปตั้งหน้าตั้งตาดับมันอีก ไอ้นี่รู้เกินแล้วๆ ...ก็ให้เขาเป็นไป อยากตั้งก็ตั้ง ไม่ดับก็ไม่ดับ ก็เหตุปัจจัย ไม่ใช่เรื่องของเรา ไม่มีเราเป็นเจ้าของ ไม่มีใครไปจัดการมันนี่

พระพุทธเจ้าจับจุดนี้ เห็นจุดนี้เป็นจุดสำคัญเลยนะ...อนัตตธรรมนี่ ...บำเพ็ญมาแทบตายน่ะ หกปีน่ะ ท่านยังบอกว่าไม่ใช่ๆๆ ...นั่นดับได้หมดแม้กระทั่งสัญญา นี่เรียกว่าเนวสัญญานาสัญญายตนะ

ท่านก็ยังมาตรึก...ไม่ใช่ ภาวะนี้มันยังเกิด แล้วมันยังหายไป ...ท่านก็ครุ่นคิด ค้นคิด เพียรคิด เพียรหา ทดสอบทดลองด้วยกายใจของท่านอยู่เสมอ ใจมันไม่ลงน่ะ

นี่ พุทธวิสัยนะ ความเพียรไม่หยุดหย่อน ...ท่านยังว่ามันยังไม่จบ ไม่ใช่ที่จบ แล้วยังไม่ถึงจุดจบ ยังไม่ถึงจุดจบของใจ ยังไม่ถึงที่สุดของใจ ...มันแค่ไปแวะแค่สถานีหนึ่งเท่านั้นเอง

ท่านว่ามันน่าจะมีกว่านั้นอีก ...นี่จึงเป็นเหตุให้ท่านไปนั่งขัดสมาธิเพชรอยู่ใต้ต้นไม้โพธิ์นั่นน่ะ แล้วเกิดการทบทวน ตั้งแต่ยามต้น ยามกลาง ยามสุดท้าย ทบทวนนี่

ทวนไปทวนมา พรวด..บุพเพนิวาสานุสติญาณมาเลย ...นั่นทวนนะนั่นน่ะ ทวนอดีต ด้วยกำลังของพุทธะนี่ ไม่จบเลย เห็นการเกิดการตายๆๆ เกิดแล้วตายแล้วเกิดแล้วตายๆๆ

สองชั่วโมงสามชั่วโมงแล้ว ยังไม่จบเลย นี่ ผลของการค้น การปฏิบัติของท่านทำมาเพื่ออะไร ด้วยอำนาจฌานสมาบัติของท่าน ด้วยอำนาจบารมีที่สะสมมา

นี่ ทำให้เหมือนกับคนตาดีที่มองเห็นในกลางแจ้งน่ะ มองแบบไม่มีประมาณได้เลย การเกิดการตายนี่ เห็นหมด เกิดเป็นอะไร เป็นหมด ...ก็ยังไม่ใช่น่ะ

ท่านก็ว่า เอ๊ะ ดูอย่างนี้  มันก็ยังไม่จบ ก็ยังไม่ถึงจุดจบ ไม่มีที่จุดจบเหมือนกัน ...ท่านเลยตัดบทเลย เอาแค่ปัจจุบันนี้ เอาแค่ชาติปัจจุบัน ท่านก็ตั้งอยู่แค่ปัจจุบัน 

แล้วก็ไล่มา...ตั้งแต่คลอดก่อนเกิดเป็นเด็กทารกมา แล้วก็กลับมาตั้งอยู่กับปัจจุบัน ...พอท่านบล็อก ศีลสมาธิเริ่มมาแล้ว เริ่มเป็นสัมมาแล้ว...อยู่กับปัจจุบัน 

ท่านก็มาดูการเกิดการตายในปัจจุบัน ทำไมถึงได้อย่างนี้มา ทำไมถึงได้กายนี้มา เพราะทำอย่างนี้ถึงได้กายนี้ เพราะทำอย่างนี้ถึงกายอย่างนี้ ดูปัจจัยของการตั้งอยู่แห่งปัจจุบัน

ดูไปดูมา พรวด..จุตูปปาตญาณเกิดอีก ที่มาของสัตว์ กรรมของสัตว์...ทำอย่างไร กุศลอย่างไร...วิบากได้อย่างนั้น อกุศลอย่างไร...วิบากได้อย่างนั้น

ทำอะไรได้อย่างนั้น ทำอย่างนี้เกิดเป็นอย่างนี้ๆๆ ...ทะลุออกไปอีก อีกยามหนึ่งอีกสามชั่วโมงน่ะ ...ไม่ได้การอีกเหมือนกัน ดูได้ไม่จบไม่สิ้นอีกเหมือนกัน

ท่านพลิกมือนิดหนึ่ง ขยับขานิดหนึ่ง ขยับเจตนานิดนึง การเกิดนี่แปรเปลี่ยนหมด เป็นผลอย่างนั้น เป็นผลอย่างนี้ ได้หมด ...จนแจ้งถึงการเกิดของสัตว์โลกเลย ก็ไม่เอา...หยุดอีก กลับมาเอาการเกิดของตัวเองในปัจจุบัน 

ทีนี้ท่านเลยตั้งล็อคๆ บล็อกเลยว่า...อยู่แค่นี้ เอาแค่กายใจเกิดกับตาย รูปกับนาม อะไรเกิด อะไรดับ อะไรเกิด สิ่งนี้เกิดสิ่งนี้ดับ สิ่งนี้ดับไปแล้ว อะไรเกิดขึ้นมาต่อ อะไรมันตั้งอยู่

เนี่ย วิปัสสนาญาณมาเริ่มเกิดตรงนี้ การเห็นการเกิดดับของรูปขันธ์นามขันธ์ในปัจจุบัน ...ท่านมาตั้งมั่นลงไปในกายใจปัจจุบันนี้แหละ จึงเรียกว่าปัจจัยให้เกิดอาสวักขยญาณ

(ต่อแทร็ก 5/33  ช่วง 2)

แทร็ก 5/32

พระอาจารย์

5/32 (541129C)

(แทร็กชุดต่อเนื่อง)

29  พฤศจิกายน 2554

พระอาจารย์ –  กิเลสอาสวะนั่นน่ะเหมือนไวรัสคอมพิวเตอร์ มันปนเปื้อน มันแปดเปื้อน มันปกคลุมอยู่นั่นน่ะ ...ก็ต้องหมั่นฟอร์แมท ชำระ 

เพราะนั้นจะเอาอะไรที่เป็นแอนตี้ไวรัสล่ะ ...นั่นคือสติสมาธิปัญญา คอยระวังเท่าทัน

แล้วทำไมมันถึงติดไวรัส ...เพราะมันไปเสิร์ชข้อมูล มันไม่กลั่นกรองข้อมูล  เขาว่าดี เขาว่าใช่ ก็เอาเก็บมาเข้าห่อเข้าพกหมด ลงฮาร์ดดิสก์

ฮาร์ดดิสก์คืออะไร...ระบบสัญญาความจำ ...หารู้ไม่ว่า มันเป็นเชื้อไวรัสเกาะกุม ทำให้รวนไปหมด เวลาล้างมัน จะฟอร์แมทน่ะยังต้องไม่เสียดายข้อมูลเลย 

เสียดายมั้ย ...เสียดายอารมณ์มั้ย เสียดายความจำได้หมายรู้มั้ย เสียดายความรู้สึกที่เคยได้เคยมีเคยเป็นมั้ย เก็บไว้มากมันเออเร่อนะ เออเร่อก็คือวิปลาส คลาดเคลื่อน ทำไปเรื่อย ข้อมูลมันพันกันไปหมด

เพราะนั้นมันต้องกลั่นกรอง...แอนตี้ไวรัส สติ เห็นรู้ว่าเห็น ได้ยินรู้ว่าได้ยิน ได้กลิ่นรู้ว่าได้กลิ่น ได้รสรู้ว่าได้รส คิดรู้ว่าคิด สุขรู้ว่าสุข ทุกข์รู้ว่าทุกข์

ไม่ว่ามันมีอะไรเกิดขึ้น รู้ตรงนั้น ขณะนั้น นี่สติน่ะ ...รู้แล้วยังไง ปั๊บ ดับ ไม่มีอะไร มันดับตรงนั้นแหละ ...ถึงไม่ดับก็รู้อยู่เห็นอยู่ ดับเมื่อไหร่ก็เมื่อนั้น จบ ปึ้บ

นั่น ใจมันชัทดาวน์ของมันเอง ไม่รับข้อมูลแล้ว เพราะมันไม่ได้เก็บอะไรมาเป็นสัญญาอารมณ์ 

เนี่ย คน..มนุษย์นี่มันติดในสัญญานี่มาก เป็นของที่ละได้ยาก บอกให้ มันยากที่สัญญาความจำได้นี่แหละ 

ได้ยินเสียงเขาพูด...ชมก็ตาม ด่าก็ตาม ...ถ้ามีสติรู้อยู่ตรงนี้นะ ตรงที่ได้ยินเป็นขณะๆๆ นะ ไม่มีอะไรหรอก อารมณ์ก็ไม่มี ดีใจเสียใจก็ไม่มี ...มันมีแต่เกิดกับดับ เกิดแล้วก็ดับๆ อยู่ตรงนั้น

แต่ถ้าฟังแบบเอ้อระเหยลอยชาย หรือฟังด้วยความประมาทเผลอเพลิน หรือว่าเห็นด้วยความประมาทเผลอเพลินน่ะ ...มันลงเมมโมรี่ไว้แล้ว

กลับถึงบ้าน หรือไปถึงที่ทำงาน มันลอยขึ้นมา เป็นสัญญาภาพ...เป็นภาพสัญญานะ เป็นภาพแค่นั้นน่ะ เครียดเลยโว้ย หงุดหงิด...มันทำไมถึงด่าเราได้นะ

มีทั้งเราทั้งเขาในอดีต มีทั้งเราในอนาคต มีทั้งเขาในอนาคต มีทั้งเวทนาในอดีต มีทั้งเวทนาของเขาในอดีต อยู่อย่างงั้นน่ะ หงุดหงิด รำคาญ หรือบางทีดีใจ หรือว่านั่งอมยิ้มอยู่อย่างนั้นน่ะ

เหมือนคนบ้ามั้ยนั่น มันเออเร่อๆๆ มั่วไปหมดนั่นน่ะ อันไหนจริงอันไหนเท็จ กูไม่รู้เลย ...เหมือนคนบ้า เหมือนคนเมาน่ะ ก็บอกแล้วว่ามันเมา...คนเมาเป็นยังไง เดินเป๋ไปเป๋มา เอ๊ย กูไม่เมาอ่ะ ใช่ป่าว

ไปบอกว่ามึงเมา ...เอ๋ย เมาอะไร ...ไอ้คนพูดก็เมา ไอ้คนฟังก็เมา คือมันเมากันทั้งโลกไง ไปบอกว่าเมา มันก็บอกว่าไม่เมา ก็มึงก็เหมือนกันน่ะแหละ เดินก็เซไปเซมา

มีแต่พระอริยะท่านมอง...เออ มึงน่ะเมา กูน่ะไม่เมา ถึงพูดได้ ...แต่คนทั่วไปมันก็เมาทั้งนั้นน่ะ คนเมาคุยกับคนเมา อู้ย สบาย ชวนกันไปลงเหวซะเลย

นี่ล่ะเมาขันธ์ ไม่รู้ขันธ์ตามความเป็นจริง ยังไงก็เมา ...ของไม่มีก็ว่ามี ของจับต้องไม่ได้ มันก็ว่าเที่ยง ของที่ดับไปแล้ว มันก็บอกว่ามีซะหน้าตาเฉยอย่างงั้นน่ะ

มันจะว่าไม่เมาแล้วมันจะว่าบ้ารึเปล่า หรือมันคนดี หรือมีปัญญาสูงส่งล้ำเลิศประเสริฐศรี ...เมากันทั้งโลกน่ะ ไม่ใช่เมาแต่พุทธศาสนา ทุกศาสนา คนในโลกนี่ ท่านว่าสัตว์โลก...เมา

แล้วก็เสกสรรปั้นแต่งกัน ลมๆ แล้งๆ เอาลมมาปั้น ไอ้พวกปั้นน้ำเป็นตัวนี่แหละ มนุษย์นี่แหละตัวปั้นน้ำเป็นตัวเลย  ...ไม่ใช่เจ้าของโรงน้ำแข็งนะ

มันเอาลมๆ แล้งๆ นี่มาปั้นเป็นตัวเป็นตน ไม่ยอมให้มันดับ ไม่ยอมเห็นความดับไปของมัน ไม่ยอมรับความดับไปในตัวของมัน ถูลู่ถูกัง ดันทุรัง

จะดับก็ไม่ให้ดับ เสียดาย อาลัย อาวรณ์ ข้อมูลนั้นก็ดี ข้อมูลนี้ก็ดี จะลบทิ้งก็ "ฮื้อๆ" แล้วก็มีแต่จะ “เธอมีอะไรใหม่ๆ มั้ย ส่งมาหน่อย” ...ต๊อดๆๆๆ ส่งเมสเสจ

มันเสจไปเสจมา ก็หาเศษหาเลยอยู่ตลอด ชอบเก็บข้อมูล แชทๆๆๆ อยู่นั่น ทั้งวี่ทั้งวัน เก็บแต่ข้อมูล เก็บมาทำซากอะไรก็ไม่รู้ จนเครื่องนี่จะพังอยู่แล้ว

เครื่องพังก็บอกว่า เดี๋ยวกูหาฮาร์ดดิสก์ใหม่ เอาแบบหลายกิ๊กกะไบท์นู่น  เอาเท่าไหร่ล่ะ เป็นพันสองพันเลย กูจะได้เก็บ คือเอาความเลิศเลอเพอร์เฟ็คของความรอบรู้ ...อู้หูย มันจะเป็นสัพพัญญู

พระพุทธเจ้าบอก ทิ้งซะๆ ...ไม่ทิ้ง ของดีทั้งนั้น ความรู้ดีๆ ทั้งนั้น ...ก็บอกว่าเหล้า ไม่กินก็ไม่เมา มันจะยี่ห้อไหนล่ะ จะกลั่นมาบ่มมาเท่าไหร่ล่ะ อ่ะๆ ไวน์พันปี ไวน์ใต้สมุทร เอามาตั้ง

ถ้าไม่กินน่ะ ไม่เมานะ ...จะสรรพคุณดีเด่ขนาดไหน โดดเด่นขนาดไหน เลิศเลอเพอร์เฟ็คขนาดไหน เขาไม่เคยเรียกร้องให้เรากินเลย ...แล้วเราก็ไม่ต้องไปเสาะแสวงหาด้วย

เมื่อใดเรายังตามหาอะไรกันอยู่...เมื่อนั้นแหละ เหมือนกับคนเมาเดินหาเหล้าขวดใหม่ หาความเมาแบบใหม่ที่มันเพอร์เฟ็คกว่า ...ไม่จบหรอก

จากเหล้าบ่มพันปี เดี๋ยวมันก็จะหาเหล้าบ่มสักพันหนึ่งร้อยปี  พอมันได้พันหนึ่งร้อยปี มันก็บอกว่าต้องมีพันห้าร้อยปีที่ดีกว่า ...เห็นมั้ย กิเลสตัณหา

พระพุทธเจ้าท่านเปรียบตัณหาว่า นัตถิ ตัณหา สมานที แม่น้ำเสมอด้วยตัณหาน่ะไม่มี ...เหมือนเนี่ย น้ำท่วมนี่ ถมมันเข้าไป สร้างกระสอบทรายสูงขนาดไหน ไม่มีพอน้ำหรอก

ท่านเปรียบตัณหาเหมือนแม่น้ำ ความอยาก ไม่รู้จักหยุดหรอก มันไปเรื่อย ได้ห้าเอาสิบ ได้สิบเอาสิบบวกอีกหนึ่ง ได้สิบบวกอีกหนึ่ง มันก็จะบวกอีกหนึ่งๆๆ ไปอยู่ตลอด

พระพุทธเจ้าถึงบอก หยุดซะ หยุด ต้องหยุด หยุด...นั่นแหละคือสมาธิ ต้องหยุด ...แล้วคราวนี้ว่า หยุดตรงไหนล่ะ…เพราะนั้นถ้าเบื้องต้นของนักภาวนา มันมีที่ให้หยุดหลายที่ หลายสถานี

พุทโธก็หยุดได้ ลมหายใจก็หยุดได้ การพิจารณาในแง่ธรรมบทธรรมใดบทธรรมหนึ่งก็หยุดได้ ...นี่เป็นสถานีหยุด แต่ยังไม่ใช่สถานีหลัก ...ถ้าให้เข้าหลักจริงๆ ท่านให้หยุดอยู่ที่ใจ นี่ หยุดอยู่ที่ใจ 

(มีการหยุดช่วงที่พระอาจารย์ลุกขึ้นพาสุนัขแก่และป่วยที่นอนอยู่ไปถ่ายปัสสาวะ ก่อนจะกลับมาสอนต่อ)

นี่ เดี๋ยวก็เป็นอย่างนี้ แต่ละคน ความแก่ ความชรา ความเสื่อมไปของสังขาร ...มันเป็นสิ่งที่หนีไม่พ้นหรอก ถือว่าเป็นธรรมตามความเป็นจริง

ให้รู้ว่าร่างกายนี่มันเป็นทุกข์ ...ตอนนี้เราอยู่กับมันนี่ ไม่เห็นไม่รู้สึกว่ามันเป็นทุกข์ตรงไหน ...เพราะนั้นถ้าลืมว่ามันเป็นทุกข์ หรือไม่เห็นว่ามันเป็นทุกข์ นั่งสมาธิมากๆ

ไม่ใช่นั่งเพื่ออะไรหรอก นั่งให้เห็นว่ามันเมื่อย นั่งให้มันปวด สักชั่วโมงสองชั่วโมง ...จะได้รู้ว่า หูย มันทุกข์จริงๆ มันเป็นก้อนทุกข์แท้ๆ เลยนี่

ถ้าอยู่อย่างนี้ เดินไปเดินมา เปลี่ยนอิริยาบถ...อิริยาบถนี่ มันจะเป็นตัวปิดบังทุกข์ ...การที่เขาให้สามารถควบคุมกายสังขารได้ ยืนเดินนั่งนอนนี่ เพื่อบริหารทุกข์ในกาย ไม่ให้มันกำเริบ

เพราะนั้นให้สังเกตดู ถ้าเราอยู่ในอิริยาบถใดอิริยาบถหนึ่งโดยไม่เปลี่ยนแปลงเลยนี่ สภาพที่ทนไม่ได้ของขันธ์นี่ ของรูปขันธ์กายนี่ มันจะแสดงอาการเป็นทุกขเวทนาให้เห็นโดยทันที

แต่เมื่อใดที่เรายืนเดินนั่งนอนเปลี่ยนไปเปลี่ยนมาอยู่เสมอนี่ ...มันเลยทำให้รู้สึกว่ากายนี้ไม่เป็นทุกข์ มันเลยไม่ค่อยเห็นทุกข์ มันเลยกลายเป็นประมาทไปเสีย ลืมไปเลยว่ากายนี้เป็นก้อนทุกข์กองทุกข์

เพราะนั้น ถ้ามันลืม...นั่งขัดสมาธิเพชรซะ วันละสองชั่วโมง จะได้รู้จักว่า...เออ มันไม่ใช่ของดีเว้ย ก้อนนี้ ทุกข์จริงๆ ...นี่ ไม่ได้เอาชนะอะไรมันหรอก 

เอาให้เห็นว่ามันเป็นทุกข์ ...เวลามันทุกข์มากๆ ให้เห็นเลยว่า มันไม่ใช่ของน่าอยู่น่าใคร่เท่าไหร่หรอก มันไม่ใช่ของดีของเด่อะไรหรอกกายอันนี้

มันมีแต่ต้องอยู่กับมันด้วยการต้องบริหารทุกข์กับมันเสมอ ไม่อย่างนั้นน่ะ มันก็จะแสดงอาการกำเริบขึ้นมา ...เพราะนั้นอย่าไปหลงดีใจได้ปลื้มกับมัน อย่าไปตายใจกับมัน

(ต่อแทร็ก 5/33)

แทร็ก 5/31

พระอาจารย์

5/31 (541129B)

(แทร็กชุดต่อเนื่อง)

29  พฤศจิกายน 2554

พระอาจารย์ –  การที่มีสติระลึกรู้แต่ละครั้งนี่ เป็นการฝึก...ฝึกให้เกิดสัมมาสติ

ทำไมถึงเรียกว่าสัมมาสติ ...ถ้าเป็นสติที่เรียกว่าเป็นสัมมาสติ คือเป็นสติที่ย้อนกลับมาที่ใจ ...ถ้าเป็นสติที่มุ่งออกไปนอกใจนั้น เรียกว่าไม่ใช่สัมมาสติโดยตรง

ถ้าเป็นสติที่จะระลึกอยู่กับพุทโธ สติที่ไประลึกอยู่กับลมหายใจ สติที่ไประลึกอยู่กับคำบริกรรมต่างๆ นานา หรือไปเรียนรู้เพ่งอยู่ที่กาย หรือที่ไหนก็ตามที่นอกจากใจ ก็ยังไม่เรียกว่าเป็นปัจจัยให้เกิดสัมมาสติ

แต่เมื่อใดที่สตินั้น บุคคลนั้น เจริญสติเพื่อให้เห็นใจปรากฏขึ้น มีใจรู้ มีใจเห็นปรากฏขึ้นอยู่ ณ ขณะปัจจุบันนั้นๆ นั่นเรียกว่าเป็นปัจจัยให้ก่อเกิดสัมมาสติ...เป็นเป้าหมายที่แท้จริง

ก็ไม่ได้อะไรหรอก...ได้แต่ใจดวงเดียวนั่นแหละ คือใจรู้ใจเห็นมันเด่นชัดขึ้น

เพราะนั้น เมื่อมีการเจริญสติ แล้วมีการหยั่งลงไปที่รู้ที่เห็น หรือว่าสังเกตตรวจสอบอยู่ที่รู้ที่เห็น ด้วยความแยบคายในของสองสิ่ง คือสิ่งที่ถูกรู้และรู้และเห็น มันเป็นการชำระใจไปในตัวของมัน

ใจนี่มันเหมือนความบริสุทธิ์ คือความบริสุทธิ์ ไม่มีอะไรบริสุทธิ์กว่าใจ ...มันมีความบริสุทธิ์ที่คงที่ของมัน หมายความว่าจะทำให้บริสุทธิ์กว่านี้ก็ไม่ได้ จะทำให้มันไม่บริสุทธิ์ก็ไม่ได้

เนี่ยคือสภาวธรรมที่เรียกว่าใจ จะทำให้มันเศร้าหมองก็ไม่ได้ จะทำให้ขุ่นมัวก็ไม่ได้ ...เพราะนั้นในใจจริงๆ แล้วมันไม่มีอะไรเจือปนได้

แต่ไอ้ที่ว่าขุ่น ไอ้ที่ว่าหมอง ไอ้ที่ว่าเศร้านั่นคือสิ่งที่มันห่อหุ้มใจดวงนั้นไว้ คือความไม่รู้ต่างๆ นานา กิเลสอาสวะหมักหมม มันก็ปนเปื้อน แปดเปื้อน

เหมือนเพชรนี่ มันมีความใสในตัวของมันเอง  เหมือนดวงแก้วอย่างนี้ แก้วเจียระไน มันใส มันใสโดยธรรมชาติของมันอยู่แล้ว จะไปทำให้มันใสกว่าเดิมก็ไม่ได้หรอก มันก็ใสของมันอยู่อย่างนั้นน่ะ

แต่คราวนี้ว่า ถ้ามันมีโคลนมีตมมาห่อหุ้ม มันก็ไม่เห็นว่ามันใส ...นี่ ใจมนุษย์มันอยู่ตรงนั้นน่ะ มันอยู่ตรงที่อะไรห่อหุ้มอยู่เต็มไปหมด ปกปิด ปิดบัง ครอบคลุม

แล้วขุดค้นกันไม่เจอ กลับไปขุดที่อื่น ไปหาที่อื่น ไปหาทรัพย์สมบัติสุดขอบฟ้า ตามล่าหามรรคผลนิพพาน ตามล่าหาธรรม เป็นผู้กระหายธรรม

มันก็หาไปเรื่อยน่ะ ...ทั้งๆ ที่ว่า มันอยู่ตรงนี้ มันอยู่ในนี้แหละ ...เบื้องต้นก็เรียกว่าถือว่ามันอยู่ภายในกายใจนี้ก่อน ในกายนี้ก่อน

เมื่อมันถูกห่อหุ้มรวมตัวกันนี่ มันก็เหมือนกับถูกบล็อกไว้ให้เป็นก้อนอยู่ภายใน ...ความไม่รู้นี่มันไปห่อไว้ ดูเหมือนไปรวมมวลของใจไว้ เป็นก้อนอยู่ภายในขันธ์

อาศัยพลังของสติสมาธิปัญญา รู้แต่ละครั้งนี่ ยืนรู้ นั่งรู้ เดินรู้คิดรู้ กังวลรู้ เครียดรู้ สุขรู้ทุกข์รู้ กิเลสเกิดรู้ โกรธรู้ หลงรู้ ...รู้แต่ละครั้งนี่ มันไปสะกิดไอ้ที่หุ้มไว้นี่ด้วยอำนาจของโมหะตัณหานี่ ให้มันเปิดขึ้น

เหมือนเอามือไปสะกิดเอาขี้โคลนออกจากแก้วจากเพชร...มันก็จะเห็นว่า อ๋อ มีแสงสว่าง มีใสอยู่ข้างใน มีใสขึ้นมา ...เพราะนั้นรู้แต่ละครั้งนั่นแหละคือการชำระใจ

ไอ้ที่ว่ารู้ๆ มันก็คือสว่างน่ะ สว่างรู้สว่างเห็นออกมานั่นแหละ แต่มันยังไม่ใช่ใจทั้งดวง ...เห็นแค่สว่างแค่นี้ก็ดีถมเถแล้ว ไม่ใช่มืดตึ้บ มืดบอด ทำไปอยู่ไปด้วยความหลงเผลอเพลิน นี่มืดบอด

ใจไม่อยู่ ใจไม่เห็น ใจอยู่ไหนก็ไม่รู้ หาก็ไม่เจอ เถียงอีกว่าไม่มี ใจอยู่ตรงนั้น ใจอยู่ตรงนี้ นี่ว่าไป ...แล้วก็ไปทำขึ้นมาอีกดวงนึง หลายดวงมั่ง สว่างมั่ง เป็นแก้วมั่ง เป็นพระพุทธรูปมั่ง

นั่นไม่ใช่ใจ ...ใจอยู่นี่ อยู่ที่รู้นี่ รู้นั่นแหละคือแสงสว่าง ...ทำไมพระพุทธเจ้าถึงบอกว่า นัตถิ ปัญญา สมาอาภา สว่างเสมอใดไม่เท่าปัญญา

เห็นมั้ย ทำไมถึงเรียกว่าความสว่างคือปัญญา ...คือใจมันสว่างออกมา นี่ๆๆๆ สว่างออกมามันเห็นน่ะ แสงที่มันเปิดขึ้นนี่ มันเห็นน่ะ มันไม่มืด มันสว่างมันก็เห็นน่ะ

เห็นอะไร ...เห็นขันธ์ เห็นอัตตา เห็นอัตตาธรรม เห็นว่าเป็นเรารึเปล่า หรือว่าเห็นว่าไม่เป็นของเรา ...นี่ มันเห็นตามความเป็นจริงน่ะ ก็ต้องอาศัยรู้อันนี้ที่มันเปิดออกมานี่เห็น...เห็นขันธ์

ด้วยใจที่เป็นกลาง ด้วยความเป็นกลาง โดยมรรค ไม่เลือก  แล้วก็อดทนตั้งมั่น ไม่ดันไม่ดึง ไม่ผลักไม่ไส ไม่แก้ไม่หนี ...ก็จะเห็นว่า อ้อ มันเป็นอย่างนี้ๆ

มีความดับ มีความเกิดมีความดับ มีความตั้งอยู่...โดยที่ไม่มีใครบังคับ ควบคุม มันเป็นไปของมันเองน่ะ ...นี่แสงสว่างแห่งใจดวงนี้มันเห็น แค่นี้เรียกว่าปัญญาแล้ว

ไม่ใช่รู้มากมายก่ายกอง ไอ้นั่นไอ้นี่ ไปรู้คนนั้น ไปรู้อดีตอนาคตของคนนั้นคนนี้ ไปรู้เหตุการณ์ล่วงหน้าล่วงหลัง ไปรู้ชาติก่อนเกิดเป็นอะไร ไปรู้เหตุการณ์ของโลกข้างหน้าข้างหลัง

มันไม่ใช่ความรู้ที่แท้จริงที่พระพุทธเจ้าต้องการ ...บำเพ็ญเพียรมา ๔ อสงไขย แสนมหากัป ไม่ได้สอนมาให้รู้เห็นเรื่องไร้สาระ ไม่มีประโยชน์ในการที่จะทำให้การเกิดดับนั้นสั้นลง

หรือการเกิดใหม่ตายใหม่น้อยลง มีแต่ยาวออกไป...ด้วยความถือเนื้อถือตัว ด้วยความยึดมั่นถือมั่นในอัตตาธรรม หรือธรรมที่มันได้ขึ้นมา เห็นขึ้นมา

มันก็ถือเอาธรรมที่ปรากฏขึ้นมาว่าเป็นของกู แล้วเอาอัตตานั้นแหละ...ไปข่ม ไปเหนือ ไปต่ำ ไปเปรียบ ไปเทียบกับผู้อื่น

เราถึงบอกว่าคนภาวนานี่ เก่งน่ะเยอะ แต่ดีนะน้อย ...เก่งกันทั้งนั้นน่ะ เก่ง แต่มันไม่ค่อยดี ...ไม่ดีเพราะมันไม่ตรง ไม่ตรงต่อธรรม ไม่ตรงต่อความเป็นจริง

ไม่ตรงที่จะเข้ามาค้นหาความเป็นจริง...ในกายใจนี้คืออะไร ในอัตตาตัวตนนี้คืออะไรคือใคร ...เพราะอะไร เพราะไม่มีฐานที่ตั้งแห่งใจ เพราะไม่อยู่ที่ใจ เพราะไม่เอาใจออกไปรู้ไปเห็น

สติน่ะไม่ได้มีเพื่อการใดหรอก...เพื่อให้รู้ในปัจจุบัน ...อะไรๆ ที่ปรากฏในปัจจุบันนั่นแหละคืออัตตา คือขันธ์ที่มันก่อเกิดแล้วตั้งอยู่ ไม่ว่าจะเรียกว่านามธรรม ไม่ว่าจะเรียกว่าสมมุติบัญญัติว่ารูปธรรม

ไม่ว่าจะเรียกว่านี่เป็นเสียง นี่เป็นกลิ่น นี่เป็นรส...ทั้งหมดน่ะ ที่มันปรากฏในปัจจุบัน มันคือการก่อเกิดขึ้นมาของอัตตาหนึ่งๆ ใจมันถึงเห็นรับรู้รับทราบได้

พระพุทธเจ้าถึงบอกว่า ต้องอยู่กับปัจจุบัน เห็นอยู่กับปัจจุบัน รู้กับปัจจุบัน ...เพื่ออะไร ...เพื่อให้เห็นว่าปัจจุบันนี่คืออะไร เป็นใคร เที่ยงมั้ย มีตัวตนที่แท้จริงของมันมั้ย ตัวตนที่แท้จริงของมันดำรงอยู่ได้มั้ย

นี่เรียกว่ารู้ปัจจุบัน เห็นปัจจุบัน แล้วจึงละปัจจุบัน ...ไม่ใช่รู้ให้ยึดน่ะ  ไม่ใช่ว่าพุทโธๆๆ ห้ามพุทโธหาย อย่างนี้ยึด เอาให้พุทโธเที่ยง กำหนดลมหายใจไม่ลืมลมหายใจ นี่ ให้ลมหายใจเที่ยง เห็นมั้ย

ในความมุ่งหมายของพระพุทธเจ้า พระองค์ท่านไม่ได้ให้เอาความเที่ยงกับสิ่งใดๆ แต่ให้เห็นว่ามันไม่เที่ยง ...ไม่ต้องไปบังคับให้เห็นด้วย อยู่เฉยๆ เห็นเองแหละ

เพราะมันแสดงความเป็นจริงโดยตัวของมันเองอยู่แล้ว ไม่ต้องทำขึ้นมาอีก ไม่ต้องทำให้มันดับ ไม่ต้องทำให้มันไม่เกิด ...พอเริ่มภาวนาไปภาวนามา เริ่มสู่รู้อีกแล้ว ไอ้นี่เกิด..กูไม่ให้เกิด ไอ้นี่ไม่ดับ..กูทำให้มึงดับ

นี่ เริ่มเป็นศาสดาหัวแหลม หัวแหลม..หัวลิง รู้ดี ไม่อยู่เฉยๆ ไม่รู้เฉยๆ ไม่เอาแสงสว่างแห่งปัญญา...แค่รู้อยู่เห็นอยู่ในสิ่งที่มันจะเป็นไปตามธรรมอันควร

ทุกอย่างน่ะเป็นธรรมอันควรทั้งนั้นแหละ มันตั้งอยู่นานก็เรื่องของมัน ไม่ใช่เรื่องของใคร ...ก็เหตุปัจจัยมันตั้งอยู่ก็ตั้งอยู่สิ แล้วก็คอยดูว่าทำไมมันถึงตั้ง มันแอบไปทำอะไรมั้ย

มันแอบไปปรุง แอบไปแต่ง แอบไปเจตนาร่วมกับมันตรงไหนมั้ย จะได้ละมันซะ ...อ้อ มันยังไม่กลาง อ้อ มันยังแอบเลือก อ้อ มันยังแอบภูมิอกภูมิใจ

อ้อ มันยังแอบประคองอยู่ อ้อ มันยังแอบโกรธแอบชังมันอยู่ ...ก็จะเห็น มันก็จะเห็นอีแอบข้างในนั้น คืออำนาจของตัณหา ...มันก็เป็นการชำระให้มันสว่างขึ้น กระจ่างขึ้น...ใจน่ะ

นี่ รู้แป๊บๆ รู้แป๊บๆ เห็นแป๊บๆ มืด ครอบงำใหม่อีกแล้ว ...ครอบงำไม่พอ ไปหามาปิดอีก ไปดึง ไปหาเรื่อง หาเรื่องคิด หาเรื่องทำ หาอดีตหาอนาคตมาปิด ยังเน่าเหม็นทับถมกันอยู่นั่นน่ะ หมักหมมกันเข้าไป

สติไม่ค่อยเรียกหามาใช้ ไม่มาเปิดใจออกมา ไม่มาเป็นเครื่องมืออุปกรณ์ในการขุดค้นให้ใจมันปรากฏผุดโผล่ขึ้นแสดงตัว ...กลับไปหาอะไรมาปกปิด

เอาความคิดมาบัง เอาเรื่องราวต่างๆ นานา มาปิดบัง เอาภารกิจมาปิดบัง เอาเรื่องของบุคคลอื่นมาปิดบัง เอาเรื่องของเราในอดีตอนาคตมาปิดบัง ...มันจะแจ้งได้ยังไง

ใจมันจะแจ้งได้ยังไง ก็ไม่ได้ชำระออกสักนิดน่ะ เอาแต่หมักหมมกลับมา มันจะแจ้งได้ยังไง รู้นี่มันจะแจ้งได้ยังไง ...ที่ว่ารู้แจ้งแทงตลอดนี่ มันต้องชำระจนมันเกลี้ยงน่ะ หมดน่ะ หมด

เวลามือเปียกนี่ มันอยู่ไม่ได้เลยนะ ต้องเช็ดน่ะ ให้มันแห้งน่ะ ...เหมือนกันน่ะกับใจ ชำระอยู่เสมอ คือรู้อยู่เนืองๆ รู้อยู่เป็นนิจ ...เผลอไม่ได้นะ เผลอล่ะถูกเมฆหมอกครอบคลุม โมหะครอบคลุมหมดน่ะ 

แล้วก็จะลุ่มหลงมัวเมา ไปในขันธ์ต่างๆ นานา ทั้งขันธ์ตัวเอง ทั้งขันธ์ผู้อื่น ทั้งขันธ์ที่มีวิญญาณครอง ทั้งขันธ์ที่ไม่มีวิญญาณครอง ทั้งขันธ์ที่ยังไม่เกิด ทั้งขันธ์ที่เกิดไปแล้ว 

ทั้งขันธ์หยาบ ทั้งขันธ์ละเอียด ทั้งขันธ์ประณีต เยอะแยะไปหมด ...เหมือนเหล้าน่ะ มีหลายยี่ห้อน่ะ ไวน์ก็มี เหล้าขาว เหล้าแดง เหล้าญี่ปุ่น มันดูน่าปลื้มน่าชิม 

แล้วคนนั้นคนนี้เขาก็ชิม เขาก็กิน แล้วเขาว่าอันนั้นดี อันนี้ดี กินแล้วเพลิดเพลินอย่างนั้น กินแล้วมีความสุขอย่างนี้ ...เอาแล้ว เห็นมั้ย มันก็อดไม่ได้นี่ 

เพราะอะไร ...ตัวมันเองแหละมันเป็นแอลกอฮอล์ลิซึ่ม ...ตัวใจนี่ที่เกิดมานี่ มันมีความเมาอยู่แล้วในตัวมันเอง คือมันติดเหล้า เป็นแอลกอฮอล์ลิซึ่มมาแต่กำเนิด

คือมันหมักเชื้อหมักเมาไว้อยู่นั่นแหละ มันพร้อมที่จะเมาน่ะ ...พอมียี่ห้อใหม่มา..เอ๋ย ขอสักเป๊ก  คือมันยั่วยวนน่ะ เพราะมันมีเชื้อเมาอยู่ข้างใน ...ถ้าไม่ระวังน่ะ เมาแน่ๆ

สติ..สำคัญ สมาธิ..สำคัญ เป็นอุปกรณ์ที่กางกั้นกิเลส ให้ใจมันตั้งขึ้นมา ... สติมาก..สมาธิก็มาก สติมากสมาธิมาก..ปัญญามันก็มาก สติอ่อน..ปัญญาก็อ่อน..สมาธิก็อ่อน

รู้บ่อยๆ ใจมันจะตั้งขึ้นมา มันก็หยั่งลงไปที่รู้ หยั่งลงไปที่เห็น ...ไม่รู้ตรงไหนน่ะ มันตรงที่รู้น่ะ ตรงที่เห็นนั่นแหละ ไม่ต้องถามว่าตรงไหน...ตรงไหนก็ได้

ตรงไหนที่รู้ ตรงไหนที่เห็นอยู่น่ะ ตรงนั้นแหละ...หยั่งลงไปที่ใจดวงนั้น มีดวงเดียว มีรู้แบบเดียว รู้เฉยๆ นั่นแหละ ...รู้แบบไม่มีหน้ามีตา รู้แบบไม่มีตัวไม่มีตน รู้แบบไม่มีใครไม่มีของใคร 

หาตำแหน่งแห่งหนใดไม่ได้เลย เอาโซ่ล่ามไว้ก็ไม่อยู่ เอาอะไรไปมัดไว้มันก็ไม่เห็น ไม่มีปรากฏไว้ แต่มันจะปรากฏได้ต่อเมื่อมีสติ...ดวงจิตผู้รู้ ดวงจิตผู้เห็น เอานั่นแหละเป็นที่อยู่ที่อาศัย เป็นที่พึ่ง เป็นสรณะ 

เหมือนเป็นขั้นบันไดน่ะ อาศัยใจดวงนี้ ดวงที่เห็น ดวงที่รู้...ทีละนิดๆ ที่เห็นสว่างขึ้นเป็นรู้ๆ แต่ละขณะ เหมือนเป็นบันได เดินไปในองค์มรรค

ถ้าไม่อาศัยใจรู้ใจเห็นดวงนี้ไป ผิดทางหมด เตลิดเปิดเปิงหมดน่ะ นอกลู่นอกทางไปหมดน่ะ ไปแบบไม่มีกลับ หรือเรียกว่าไปเรื่อยเปื่อย ...ก็เดินจนกว่าจะถึงที่สุดของบันได

(ต่อแทร็ก 5/32)